Για το καμάρι των Μυρμιδόνων, ομάδα του Αχιλλέα Φαρσάλων την σχέση της με την τοπική κοινωνία και την πόλη, την σχέση Λάρισας-ΑΕΛ ως πρότυπο της σύνδεσης πόλης-ομάδας αλλά και για την ανάγκη "αποαθηνοποίησης" και ισόρροπης περιφερειακής ανάπτυξης τόσο του ποδοσφαίρου, όσο και της ευρύτερα της χώρας μίλησε στο SDthess ο Φαρσαλινός στην καταγωγή δημοσιογράφος της ιστοσελίδας tinealarissa.gr , Αλέξανδρος Χατζηπλής. Αφορμή για αυτή την συζήτηση αποτέλεσε το προσωπικό του πόνημα, το ντοκιμαντέρ "100 χρόνια Αχιλλέας Φαρσάλων, Μια πόλη... μια ομάδα... ένας αιώνας, Μια ιστορία που δεν πρέπει να ξεχαστεί", η επίσημη προβολή του οποίου θα λάβει χώρα την Κυριακή, 10 Μαΐου στην πόλη του Θεσσαλικού κάμπου.
Γειά σου Αλέξανδρέ! Ποιά η σχέση σου με τα Φάρσαλα και την ομάδα της πόλης;
Χαίρεται και ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Τα Φάρσαλα είναι η πόλη που γεννήθηκα, που μεγάλωσα. Εκεί έκανα τους πρώτους μου φίλους, εκεί συνεχίζω να βρίσκω το καταφύγιο στην οικογένειά μου όταν η πραγματικότητα στην πόλη, μου πέφτει κάπως «βαριά».
Τον Αχιλλέα τον ακολουθούσα από μικρός. Η πρώτη μου ανάμνηση είναι να με πηγαίνει στο γήπεδο ο πατέρας μου στους ώμους και στην είσοδο είχε τότε ταμείο για εισιτήρια και έλεγε στον άνθρωπο που έκανε: «Ο γίγαντας εδώ που έχω τζιτζίνα πληρώνει εισιτήριο;». Τον Αχιλλέα τον θυμάμαι στη Δ’ Εθνική αρχές 2000 με γεμάτο γήπεδο, να πετάμε ρολά ταμειακής για να δημιουργήσουμε ατμόσφαιρα ή και κομμένα χαρτάκια από περιοδικά και εφημερίδες. Δεν έβρισκες πολλές διαφορές με ομάδες ανώτερης κατηγορίας. Στη συνέχεια, όταν η ομάδα έπεφτε κατηγορία, έφτανε να μη συμπληρώνει 11άδα στα τέλη αυτής της δεκαετίας, θυμάμαι τον εαυτό μου και άλλους 2-3 «παλαβούς» ακόμη στην κερκίδα να χτυπάμε το τύμπανο και να εμψυχώνουμε ακόμη και τα 7 παιδιά που είχαν μείνει να αγωνίζονται σε μερικούς αγώνες. Από κει και πέρα, η ομάδα βρήκε τα πατήματά της και τη δεκαετία του ‘10 πρωταγωνιστούσε στο Α’ τοπικό και οι Κυριακές μου ξεκινούσαν από νωρίς με Αχιλλέα που έπαιζε συνήθως 3 το μεσημέρι και μετά στην καφετέρια με φίλους να δούμε Α’ Εθνική. Στο σχολείο δε, με φίλους ποδοσφαιρόφιλους, σχεδιάζαμε την ενδεκάδα που θα θέλαμε να κατεβάσει η ομάδα την Κυριακή ή τις μεταγραφές που σαν μανατζερς προτειναμε να κάνει η ομάδα. Και κάπως έτσι παίρναμε και πολλές απουσίες. Θυμάμαι στην Κομοτηνή όταν σπούδαζα να ακούω στο ραδιόφωνο που είχε live τα τοπικά τότε, πόσο ήρθε ο Αχιλλέας και να παίρνω τηλέφωνα να μαθαίνω. Ή όταν κατέβηκα αυθημερόν από Κομοτηνή στο AEL FC ARENA για τον τελικό κυπέλλου με τον Αμπελωνιακό το 2015. Ακόμη και στις προπονήσεις, βραδινές, μέσα στον Δεκέμβριο, πήγαινα να παρακολουθήσω. Ποτέ δεν σταμάτησα να τον παρακολουθώ, ακόμη κι όταν έφτασε να αγωνίζεται στη Βαμβακού ή στην Αμπελιά λόγω αλλαγής χορταριού στο γήπεδο, λόγω πλημμυρών κτλ. Ακόμη και τώρα στο Β’ τοπικό. Θυμάμαι στην Κομοτηνή να με φωνάζουν «ο ψηλός από τα Φάρσαλα» και να με κράζουν οι φίλοι ότι τους είχα ζαλίσει με τον Αχιλλέα. Γενικότερα, ο Αχιλλέας αποτελεί ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.
Οπότε μπορούμε να πούμε ότι δηλώνεις φίλαθλος του Αχιλλέα Φαρσάλων;
Κάποτε και οπαδός. Πάντα πήγαινα προς την πλευρά των «Μυρμιδόνων», καμιά φορά έφευγε και κανένα… ευχολόγιο παραπάνω. Αυτή είναι και η μαγεία των τοπικών πρωταθλημάτων! (γέλια).
Πώς προέκυψε η ιδέα για το ντοκιμαντέρ για τον Αχιλλέα Φαρσάλων;
Πάντα οραματιζόμουν να αφήσω κάτι πίσω για την πόλη μου. Όσο μεγάλωνα και με όποιες εμπειρίες συγκέντρωνα από το Πανεπιστήμιο και μετέπειτα από τις δουλειές που έκανα πάνω στη δημοσιογραφία, τις κρατούσα σαν εφόδιο και ήθελα να τις αξιοποιήσω σε κάτι που θα αφήσω πίσω μου ως παρακαταθήκη. Το 2023 ήταν που μου μπήκε για τα καλά η ιδέα και άρχισα να συγκεντρώνω πληροφορίες. Η σκέψη ήταν ή για βιβλίο ή για ντοκιμαντέρ για τον Αχιλλέα. Και επειδή η απάντηση στο αλμυρό ή γλυκό είναι «και τα δυο», αποφάσισα να κάνω ουσιαστικά παράλληλα και τα δυο. Η ιδέα ουσιαστικά όμως γεννήθηκε βλέποντας τον Αχιλλέα χρόνο με τον χρόνο να χάνει τη δυναμική του και την αίγλη του. Όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά σε όλα τα επίπεδα. Από το γήπεδο, που ερήμωσε, ιδιαίτερα μετά τον κορωνοϊό και τις πλημμύρες. Σκέφτηκα πώς θα μπορούσα να βοηθήσω την ομάδα με τον τρόπο μου δίνοντας μια προστιθέμενη αξία στο brand name που λέγεται Αχιλλέας και είχε αρχίσει να φθίνει. Διοικητικά δεν θα μπορούσα σε εκείνη τη φάση να εμπλακώ καθαρά για οικονομικούς λόγους, όμως βρήκα έναν τρόπο να προσφέρω και να προσπαθήσω να κάνω τον κόσμο να ασχοληθεί ξανά με τον Αχιλλέα. Εχουμε ακόμη δρόμο όμως μέχρι να επιτευχθεί ο σκοπός. Αν ήταν πάντως σε πολύ καλή μοίρα ο Αχιλλέας, δεν ξέρω αν θα παρακινούμουν το ίδιο. Τα δύσκολα είναι που μου έδωσαν το κίνητρο. Αλλά και τα 100 χρόνια, μιας και κολλάω γενικότερα με τους αριθμούς, που πάντα σκεφτόμουν τι θα μπορούσε να γίνει στα 100 χρόνια του Αχιλλέα. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι στα 100 χρόνια, το 2028 ο Αχιλλέας θα κινδυνεύει να μην υπάρχει κι έτσι έκανα κάτι νωρίτερα για να είμαστε έτοιμοι το 2028. Μήπως όμως δεν κλείνει τα 100 χρόνια ο Αχιλλέας τότε, αλλά νωρίτερα; Αυτό θα αποκαλυφθεί στο ντοκιμαντέρ!
Μια περιγραφή αναφορικά με το τι αναμένεται να δουν οι θεατές σε αυτό;
Οι θεατές θα μάθουν ουσιαστικά την ιστορία της ομάδας από τη χρονιά της ίδρυσης μέχρι και σήμερα. Θα μάθουν όμως και για τα Φάρσαλα πώς κάποια συνταρακτικά γεγονότα όπως ο πόλεμος ή ο σεισμός επηρέασαν την περιοχή και αντίστοιχα την ομάδα. Έστω και από μια πληροφορία για κάθε χρονιά, για κάθε δεκαετία ακόμη περισσότερες. Θα δουν πρόσωπα, από παλιούς προέδρους, παίκτες, προπονητές, μέχρι τους σημερινούς. Πρόκειται κατά κάποιο τρόπο για την αθλητική βίβλο της ομάδα.
Υπήρξαν δυσκολίες στην έρευνά σου σχετικά με την ομάδα;
Τα εμπόδια πάρα πολλά. Αρχικά, η ομάδα δεν είχε αρχείο. Τίποτα. Ό,τι υπήρχε, βρισκόταν στο γήπεδο και καταστράφηκε από τον Ιανό. Αλλά και αυτό που υπήρχε, δυστυχώς υπήρχαν κάποια περίεργα μυαλά που δεν μου το παραχώρησαν για να μείνει στην ιστορία και μαζί με το αρχείο να μνημονεύονται και όσοι το είχαν και το παρέδωσαν. Ό,τι συνέλεξα ήταν ουσιαστικά από παλαιμάχους που έδειξαν ιδιαίτερο ζήλο, προθυμία, ξεσκόνισαν τα άλμπουμ τους και μου τα έδωσαν. Και φυσικά, από την εξαιρετική ομάδα «Παλιές φωτογραφίες από τα Φάρσαλα και τα γύρω χωριά» και τον διαχειριστή της, Γιάννη Αρμανίδη. Από κει και πέρα… έρευνα, έρευνα και πάλι έρευνα. Πολύωρες αναζητήσεις καθημερινά στη βιβλιοθήκη «Κωνσταντίνος Κούμας», στη βιβλιοθήκη της Βουλής, στο ίντερνετ όπου υπήρχαν εφημερίδες αναρτημένες. Μέχρι και στην Αιγάνη έφτασα με 40 βαθμούς, όπου ξεσκόνιζα για ώρες το αρχειακό υλικό της εφημερίδας «ΝΕΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» του Γιάννη Συμεωνίδη, τον οποίο ευχαριστώ, όπως και τον δημοσιογράφο Τάκη Μιχούλη που με έφερε σε επαφή. Φυσικά ένα μεγάλο «ευχαριστώ» οφείλω στην εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» και συγκεκριμένα στους κ. Μιχαλόπουλο και Ρηγόπουλο που μου έδωσαν την άδεια να χρησιμοποιήσω ό,τι χρειάζομαι από το αρχείο που βρήκα. Το ίδιο και στο ifarsala και τον Γιώργο Γκαντέλο που μου έστειλε και αρχείο από φωτογραφίες που κάποιες εξ αυτών ήταν ιδιαίτερα χρήσιμες. Και σπουδαία βοήθεια βρήκα από έναν άνθρωπο - ζωντανή ιστορία για τη Λάρισα, τον κ. Αχιλλέα Καλτσά, που μου έδωσε τα φώτα του ως πιο έμπειρος για το πού θα βρω παλιά αρχεία.
Όπως ανέφερες παραπάνω το brand του Αχιλλέα τα τελευταία χρόνια αρχίζει να φθίνει, ωστόσο στην προωθητική "αφίσα" του ντοκιμαντέρ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης περιλαμβάνεται η φράση "μια πόλη μια ομάδα". Στην περίπτωση της πρωτεύουσας του Θεσσαλικού κάμπου η τοπική κοινωνία στηρίζει επαρκώς την ομάδα της πόλης;
Ο κόσμος δυστυχώς έχει γυρίσει την πλάτη τα τελευταία χρόνια όχι απλά στην ομάδα του Αχιλλέα, αλλά γενικότερα στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Κάποτε το κάθε χωριό των Φαρσάλων είχε την ομάδα του και τώρα έμειναν 4 ομάδες, οι δύο στο Β’ τοπικό και άλλες δύο στο Γ’. Αν συνυπολογίσουμε πως τα Φάρσαλα στις αρχές του ‘70 είχαν εκτός του Αχιλλέα και την Αναγέννηση που τότε έφτασε να πάρει κύπελλο ΕΠΣΛ και τα ντέρμπι μεταξύ τους να συγκεντρώνουν 2 με 3 χιλιάδες κόσμο και τα τελευταία χρόνια η Αναγέννηση έχει αναστείλει τη λειτουργία της, καταλαβαίνουμε πως τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά για μια επαρχία που κάποτε ήταν ιδιαίτερα ισχυρή. Ο Αχιλλέας ήταν πάντα βέβαια η ομάδα με τους περισσότερους φιλάθλους-οπαδούς. Είναι η ιστορικότερη ομάδα όχι απλά της επαρχίας, αλλά και του νομού, βάσει χρονολογίας, σε σχέση με όσες είναι ακόμη εν ζωή από την πολύ μακρινή δεκαετία του 1920. Είναι και το όνομα Αχιλλέας άλλωστε πολύ βαρύ από μόνο του, στην πόλη που γεννήθηκε ο ήρωας της Τροίας. Και άλλες ομάδες ονομάστηκαν Αχιλλέας, αλλά η πηγή είναι τα Φάρσαλα, όπως και να το κάνουμε. Οπως λέμε ότι χαλβά Φαρσάλων μπορείς να βρεις παντού, αλλά θα είναι «τύπου», τον γνήσιο θα τον γευτείς μόνο στα Φάρσαλα.
Θεωρείς ότι έχουν ληφθεί οι ανάλογες πρωτοβουλίες μέχρι στιγμής από τους ιθύνοντες του συλλόγου προς αυτή την κατεύθυνση, υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γίνουν;
Όσον αφορά τη διοίκηση, δυστυχώς έχουν μείνει ελάχιστοι να ασχολούνται. Απ’ όσο δύναμαι να γνωρίζω προσπαθεί να κρατήσει την ομάδα ζωντανή με νύχια και με δόντια ο τωρινός πρόεδρος κ. Τσαπραΐλης, όμως αν δεν έχεις συμπαραστάτες, πόσο να αντέξεις, σε αυτές τις δύσκολες εποχές; Πιστεύω όμως πως τα πολύ δύσκολα θα περάσουν μετά το πέρας της φετινής χρονιάς. Ο Αχιλλέας βέβαια έχει περάσει ξανά δύσκολες περιόδους και πάντα αναγεννιόταν από τις στάχτες του κι έτσι πιστεύω θα γίνει και τώρα. Δεν θα αφήσουμε αυτή την ομάδα να σβήσει.
Επομένως με το συγκεκριμένο πόνημά σου στοχεύεις και στην σύνδεση πόλης-ομάδας;
Απολύτως. Αν καταλάβει ολόκληρη η επαρχία ότι θα πάρει προστιθέμενη αξία (ότ)αν ανέβει ο Αχιλλέας, τότε όλοι θα το κατανοήσουν. Ας φανταστούμε να παίξει ξανά ο Αχιλλέας στη Γ’ Εθνική, να έρχονται ομάδες ιστορικές με φιλάθλους. Θα πιουν καφέ στην περιοχή, θα πάρουν έναν χαλβά, θα κερδίσουν όλα τα καταστήματα και θα πάρει ξανά ζωή η πόλη, έστω και αυτές τις λίγες Κυριακές. Ο Δήμος πρέπει πάντα να είναι αρωγός, γιατί ποιος δεν θέλει να ακούγεται η πόλη πανελλαδικά έστω και για τα επιτεύγματα της ομάδας; Χρειάζονται όμως μεγάλη αλλαγή νοοτροπίας σε πολλά επίπεδα για να οδηγηθούμε σε αυτά που αναφέρω.
Αναφορικά με αυτό που είπες παραπάνω για την ύπαρξη κι άλλης ομάδας ή ομάδων στην ευρύτερη περιοχή της επαρχίας Φαρσάλων, θα μπορούσε η συσπείρωση δυνάμεων γύρω από τον Αχιλλέα να δημιουργήσει μια ισχυρή ομάδα στην περιοχή, με υποδομές στα επιμέρους χωριά;
Θα πω πως είναι κρίμα να υπάρχουν Φαρσαλινά ταλέντα και να μην αγωνίζονται στον Αχιλλέα Φαρσάλων. Ο Αχιλλέας πρέπει να στηρίζει τα χωριά και τα χωριά τον Αχιλλέα. Πάντα το κάθε χωριό έχει τουλάχιστον έναν παίχτη που ξεχωρίζει. Αυτός, θα έπρεπε να απορροφάται από τη μεγάλη ομάδα της επαρχίας. Και αντίστοιχα, όποιος παίχτης για τον χ, ψ λόγο δεν μπορεί να παίξει στον Αχιλλέα, φυσικά να παίξει στα χωριά της επαρχίας κι ετσι να αποκτήσουν ξανά ζωή και πολλά γήπεδα στα οποία πλέον έχουν φυτρώσει αγριόχορτα και η εικόνα τους είναι απογοητευτική. Μιλάμε για μια επαρχία με 16.000 κόσμο και έχει 4 ομάδες, που ουσιαστικά φυτοζωούν. Για να πούμε όμως του λόγου το αληθές, φταίμε κι εμείς. Δεν θέλω να επεκταθώ πολύ, γιατί είναι πολύ λεπτό το ζήτημα, όμως υπάρχουν κάποιες νοοτροπίες που δύσκολα αλλάζουν. Και ειδικά σε μικρές κοινωνίες. Όμως, όλοι αναγνωρίζουν την αξία του Αχιλλέα και όλοι κάποια στιγμή θέλουν να φορέσουν τη φανέλα του κι ας μην το παραδέχονται πολλές φορές. Είναι σαν να λες, δεν συμπαθώ την ΑΕΛ κι ας είμαι Λαρισαίος. Ναι, αλλά άμα σου δοθεί η ευκαιρία να παίξεις στην ΑΕΛ θα πας τρέχοντας και θα καταλάβεις ότι η φανέλα είναι ασήκωτη!
Αυτό είναι ένα ευρύτερο πρόβλημα στο Ελληνικό ποδόσφαιρο όσον αφορά τις ομάδες της περιφέρειας. Συχνά αρκετοί κάτοικοι της περιφέρειας και της περιφέρειας επιλέγουν να υποστηρίξουν τις ομάδες που προβάλλουν περισσότερο τα ΜΜΕ ή βάσει των τίτλων αδιαφορόντας για την ομάδα του τόπου τους. Ως δημοσιογράφος θεωρείς ότι υπάρχουν πράγματα που μπορούν να κάνουν διαφορετικά ως προς την προβολή των ομάδων της περιφέρειας και δεν κάνουν μέχρι στιγμής τόσο τα πανελλαδικά όσο και τα περιφερειακά ΜΜΕ;
Να μη λέμε ψέματα, είναι και λογικό να γοητεύεσαι από μία ομάδα με τίτλους. Κανένας δεν θέλει να βλέπει ποδόσφαιρο και να χάνει. Αυτός είναι και ο λόγος που μαλώναμε στις αλάνες ή που είχαμε πρότυπο πχ τον Ροναλντινιο ή τον Ρονάλντο το φαινομενο κ.ο.κ. Από την άλλη, είναι κάπως αξιοπερίεργο να μη στηρίζεις την ομάδα της περιοχής σου. Είναι ένα σημείο των καιρών η ξενομανία. Νομίζουμε ότι κάπως έτσι «ξεβλαχευόμαστε» ή ασχολούνται με εμάς στην Αθήνα πχ ή στο Λίβερπουλ και στη Μαδρίτη. Έχουμε τον τοπικισμό ως ταμπού. Δεν θεωρώ οπότε ότι φταίνε τόσο τα ΜΜΕ, ιδίως τα τοπικά κάνουν όσο μπορούν τη δουλειά τους και προωθούν τις τοπικές ομάδες, ενώ οι ειδήσεις για τις αθηναϊκές περνάνε στα ψιλά. Όταν όμως το κράτος είναι Αθηνοκεντρικό και δεν υπάρχει η ευχέρεια σε τοπικά Μέσα να απασχολούν προσωπικό για να καλύψει τα ματς του νομού ή αυτό που απασχολούν ζει μετά βίας με τον βασικό μισθό και κάνουμε τη δουλειά στα γρήγορα, γιατί αυτά έχουμε, με αυτά πορευόμαστε, τότε μάλλον αλλού είναι το πρόβλημα.
Επομένως τελικά το ζητούμενο στην χώρα είναι η "αποαθηνοποίηση" όχι απλά του ποδοσφαίρου αλλά και του κράτους ευρύτερα;
Έτσι ακριβώς. Μα, μιλάμε για μια πόλη (την Αθήνα) που στο πικ της χωράει 3 εκατομμύρια κόσμο κι έχει φτάσει τώρα να αριθμεί 6 εκατομμύρια. Η αστικοποίηση σε όλο της το μεγαλείο. Βέβαια, σιγά σιγά βλέπω μια τάση επιστροφής στις επαρχτίες που μακάρι να γίνει πράξη, αλλά χρειάζεται σχεδιασμός σωστός και γερές βάσεις και να είναι έτοιμες οι επαρχίες να «επαναπατρίσουν» τα παιδιά τους και ει δυνατόν, να μην φύγουν κι άλλα.
Μήπως η δομή των πρωταθλημάτων και τα "μεγάλα", τα Αθηναϊκά ΜΜΕ κανουν "ζημιά" με τον "αθηνοκεντρισμό";
Τώρα, όσον αφορά τα Μέσα, αυτά τη δουλειά τους κάνουν. Γιατί να κάτσουν να νοιαστούν για τις επαρχιακές ομάδες; Το θέμα είναι να υπάρξει μια αλλαγή καθεστώτος όσον αφορά τη στήριξη στις ομάδες. Πώς για παράδειγμα αν δεν κάνω λάθος πλέον οι ομάδες της μεγάλης κατηγορίας παίρνουν ποσοστό από το στοίχημα; Ας γίνει κάτι αντίστοιχο, έστω και σε μικρότερη κλίμακα και στα ερασιτεχνικά σωματεία. Ποιος μπορεί να στηρίξει πλέον μια επαρχιακή ομάδα, όταν στο Α’ τοπικό για παράδειγμα, χρειάζεσαι μπατζετ 100 χιλιάδες ευρώ. Ή όταν χρειάζεσαι να πληρώσεις ένα πολύ μεγάλο ποσό για το παράβολο συμμετοχής στη Γ’ Εθνική; Μεγάλη κουβέντα, αλλά κατά τη γνώμη μου κι αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα. Η διάλυση της Δ’ Εθνικής έκανε πολλές ομάδες να αφανιστούν. Δεν μπορείς ξαφνικά από ένα ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, να βρεθείς στην τρίτη κατηγορία της Ελλάδος που ξεφεύγουν τα μπατζετ. Ας υπάρχει το ενδιάμεσο πρωτάθλημα της Δ’ Εθνικής που κατ’ εμέ είναι το ιδανικό για επαρχιακές ομάδες που προσπαθούν να αγωνιστούν σε επαγγελματικές κατηγορίες σιγά σιγά.
Και μια περισσότερο προσωπική ερώτηση, ήταν εύκολο να δηλώνεις οπαδός μιας "μικρής" ομάδας, κατά την παιδική, εφηβική σου ηλικία ή και αργότερα;
Στις μεγάλες πόλεις δεν με πίστευαν. Όντας φοιτητής, θυμάμαι συμφοιτητές μου να μην μπορούν να πιστέψουν ότι έπαιρνα τηλέφωνα την ώρα που ήμασταν έξω για να μάθω πόσο είναι ο Αχιλλέας. Στα Φάρσαλα βέβαια, ειδικά παλιότερα, ήταν απολύτως λογικό να είσαι πρώτα Αχιλλέας και μετά οτιδήποτε άλλο. Όπως ένας Λαρισαίος δηλώνει σε Αθηναίους συμφοιτητές του για παράδειγμα ότι είναι ΑΕΛ και τους φαίνεται περίεργο, αλλά στην πορεία τον παραδέχονται που δεν διάλεξαν μια ομάδα που συνεχώς κατακτά τίτλους, παρά την ομάδα της πόλης τους και γι’ αυτό έφτασε η ΑΕΛ να έχει έναν πυρήνα οπαδών που είναι αξιομνημόνευτος τουλάχιστον πανελλαδικά. Δεν βρίσκεις εύκολα τέτοια κερκίδα. Ο καθένας μας μπορεί να θαυμάζει οποιαδήποτε άλλη ομάδα επιθυμεί, αλλά θεωρώ καθήκον, ή τουλάχιστον έτσι βγαίνει πηγαία σε εμένα, να υποστηρίζουμε πρωτίστως την ομάδα του τόπου μας.
Θα κλείσω με μια ευχή. Μακάρι όλα τα χωριά της επαρχίας να τροφοδοτούν τον Αχιλλέα με ταλέντα τους, να ξαναλειτουργήσουν οι δεκάδες σύλλογοι που έχουν σταματησει να κατεβαίνουν στα τοπικά, όπως μακάρι να δούμε κάποτε Φαρσαλινους παίκτες να αγωνίζονται στην ΑΕΛ. Όλα είναι μια αλυσίδα. Ο μικρότερος τροφοδοτεί τον μεγαλύτερο και το κέρδος θα γυρίσει ξανά στον μικρότερο. Φανταστείτε πόσα θα είχε να κερδίσει ο Αχιλλέας αν τα παιδιά που αγωνίζονται είχαν την ελπίδα ότι μπορεί να παίξουν στην ΑΕΛ. Έτσι θεωρώ ότι θα έπρεπε να είναι κι έτσι ελπίζω κάποια στιγμή να είναι. Αλλά όπως είπα και πριν, θέλει πάνω απ’ όλα αλλαγή νοοτροπίας και να καταλάβουμε ότι αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.
Οπότε θα μπορούσαμε να συνυπογράψουμε κατά κάποιον τρόπο ότι η σχέση πόλης ομάδας που υπάρχει στην περίπτωση της Λάρισας και της ΑΕΛ είναι το πρότυπο για όλη την περιφέρεια;
Η ΑΕΛ είναι case study. Η παθολογική αγάπη των φιλάθλων για την ομάδα είναι μνημειώδης και σε αυτά τα πρότυπα θα πρέπει να λειτουργούν και οι υπόλοιπες επαρχιακές ομάδες.
Το ποδοσφαιρικό "μότο" της σελίδας SDthess είναι η γενίκευση της φράσης "μια πόλη μια ομάδα" σε "κάθε πόλη μια ομάδα", τι μήνυμα θα έστελνες προς τους νέους αλλά και ευρύτερα τους κατοίκους των περιφερειακών πόλεων στο πλαίσιο αυτό;
Να αγαπάνε την τοπική τους ομάδα, να πηγαίνουν στο γήπεδο και να μην παρασύρονται από την ξενομανία, ούτε να τυφλώνονται από τα πολλά φώτα. Αν η επαρχία είναι ισχυρή, τροφοδοτεί και την Πατρίδα μας ευρύτερα. Αν παραπαίει, όπως το βλέπουμε να συμβαίνει, τα αποτελέσματα είναι αυτά που βλέπουμε, με ανθρώπους - ρομπότ που ζουν στους τέσσερις τοίχους, μες στο άγχος, χωρίς επαφή με τη φύση και τον συνάνθρωπο.
Και ειδικότερα σε αυτούς των Φαρσάλων;
Όσον αφορά τα Φάρσαλα, πόσο ωραίο θα ήταν να γεμίσει η κερκίδα με παιδιά, απ’ όλη την επαρχία, που θα τους δίνεται ελεύθερη είσοδος ειδικά στους μαθητές. Ειναι θλιβερό θέαμα οι άδειες κερκίδες. Το γήπεδο είναι εκτόνωση, είναι παρέα, είναι κάτι πολύ παραπάνω από τα 90 λεπτά ποδοσφαίρου που βλέπουμε και ας μη μας αρέσει πολλές φορές το θέαμα.
Πολύ ωραία σε ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο που διέθεσες.
Εγώ ευχαριστώ για την πρόσκληση, για το ενδιαφέρον και τις ωραίες ερωτήσεις.
* Οι φωτογραφίες προέρχονται από το προσωπικό αρχείο του Αλέξανδρου Χατζηπλή
