Σκηνές από την καθημερινή διαβίωση στην επαρχία και κυρίως στο Σκεπαστό, έναν ορεινό οικισμό της Σαλονικώτικης υπαίθρου, αναβίωσαν με άκρως παραστατικό τρόπο το απόγευμα του Σαββάτου, 24 Οκτωβρίου στο Καραπάντσειο Πολιτιστικό Κέντρο Αμπελοκήπων, μέσω της θεατρικής παράστασης "Όταν η μνήμη τραγουδά", ενός οδοιπορικού στις προσφυγικές από την Ανατολική Ρωμυλία ρίζες των οικιστών του χωριού.
Ο λόγος για ένα μουσικοχορευτικό οδοιπορικό στην καθημερινή ζωή των κατοίκων στον ορεινό οικισμό κατά το παρελθόν, υπό την αιγίδα των Δήμων Βόλβης και Αμπελοκήπων-Μενεμένης. Μια λαογραφική παράσταση η οποία ως "ανοιχτό παράθυρο", έκανε τους παριστάμενους θεατές στο Επταλοφίτικο Πολιτιστικό Κέντρο κοινωνούς του αλλοτινού τρόπου ζωής στο Σκεπαστό και τις Ανατολικορωμυλιώτικες παραδόσεις που έφεραν μαζί τους οι πρώτοι κάτοικοί του, όταν εγκαταστάθηκαν σε αυτό ως πρόσφυγες.
Συντελεστές της παράστασης μέλη των χορευτικών τμημάτων του Πολιτιστικού Συλλόγου Σκεπαστού, σε σκηνοθεσία του κ. Δημήτρη Κιντσάκη, κείμενα της κ. Ευαγγελίας Παρασκευά και χορευτική επιμέλεια του κ. Γιώργου Ταλαγκόζη.
Προ της έναρξης απηύθυναν χαιρετισμό ο Δήμαρχος Βόλβης, κ. Διαμαντής Λιάμας και ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Αμπελοκήπων-Μενεμένης, κ. Παύλος Κεσόγλου, με τον δεύτερο να μεταφέρει και τον χαιρετισμό του Δημάρχου της περιοχής, κ. Λαζάρου Κυρίζογλου
Συγκεκριμένα η ιστορία της παράστασης με "όχημα" δύο οικογένειες Σκεπαστινών σε παλαιότερη εποχή αφηγούνταν τις χαρές, τις αγωνίες και τις δοκιμασίες της καθημερινής ζωής στο χωριό.
Πρόκειται για μια διαδρομή που διαδραματίζεται καθ' όλη την διάρκεια τους έτους, με την αγάπη, να συναντά τον αποχωρισμό, την χαρά την λύπη και την προσμονή την απώλεια. Ένα σκηνικό μέσα στο οποίο ήταν αρμονικά ενταγμένα τα επιμέρους λαογραφικά ήθη, έθιμα και παραδόσεις, όχι ως άνευ νοήματος φορκλορικές παρουσιάσεις, αλλά καθημερινές πρακτικές με σημασία για την ζωή των ανθρώπων ενός ορισμένου τόπου, σε μια ορισμένη χρονική περίοδο. Ταυτόχρονα κεντρικό ρόλο σε αυτή είχε και η τοπική παραδοσιακή φορεσιά, αφού κι αυτή δεν αποτελούσε απλά ένα ένδυμα, αλλά μέσα από γιορτές, γάμους και πανηγύρια μετέφερε από γενιά σε γενιά βιώματα και μνήμες του τόπου.
Ειδικότερα η ιστορία αρχινά από τα Χριστούγεννα με τα δρώμενα του Δωδεκαημέρου, τα κάλαντα από σπίτι σε σπίτι του χωριού και το έθιμο της δημοπρασίας, για να ακολουθήσει η Αποκριά, με το Χάσκα και το Αποκριάτικο τραπέζι, με τους συγχωριανούς εν τη κοινή τράπεζα να ζητούν την συγχώρεση από όσους, ηθελημένα ή μη αδίκησαν. Αντίστοιχα και το Πάσχα, με το γυναικείο δρώμενο των συντεκνισσών και ακολούθως δρώμενα και έθιμα του γάμου, καθώς και το έθιμο της μπάμπως.
Καθοριστικός παράγοντας σε όλα τα παραπάνω η κοινότητα. Ακριβέστερα όπως ομολογείται και κατά την ιστορία, αυτή δεν διανοούνταν να αφήσει μόνο του κανένα μέλος της, τόσο στις χαρές, όσο και στις λύπες. Τούτο μαρτυρεί μάλιστα και η ευχή "να είναι το σπίτι σου γεμάτο φωνές..." που δίνει μια μάνα στην κόρη της, την ώρα που εκείνη κεντά την κατόπιν "νυφική" της ποδιά. Έτσι ενωμένη η κοινότητα, μέσα από τραγούδια και χορούς στέκεται δίπλα σε κάθε μέλος της από τις χαρές του γάμου και της γέννας, στις λύπες της απώλειας και της ξενιτιάς.
Άλλωστε αυτός είναι και ο τρόπος που ολοκληρώνεται η παράταση. Η επιστροφή του ξενιτεμένου, ο οποίος ανταμώνει μετά από καιρό με την εγκυμονούσα σύζυγο του.
Ένα γεγονός γιορτής, με άπαντες να γλεντούν από κοινού την επιστροφή του συγχωριανού συγγενή ή φίλου τους με εκείνον ως πρωτοχορευτής και χορεύοντας το σχετικά άγνωστο πολύ όμορφο παραδοσιακό τραγούδι της "Συρματένιας".
Φυσικά ενεργό ρόλο στην παράσταση, πλαισιώνοντας μουσικά την αφηγούμενη ιστορία, είχε και το Παραδοσιακό Σχήμα "Εβρίτικη Ζυγιά".
Εξάλλου αυτή αποτελούσε και καλλιτεχνική παρουσίαση του μουσικού έργου παραγωγής του Πολιτιστικού Συλλόγου Σκεπαστού "Όταν μνήμη τραγουδά", που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2026 και περιλαμβάνει παραδοσιακά τραγούδια από την Ανατολική Ρωμυλία και την Βόρεια Θράκη, όπως αυτά διασώθηκαν και καταγράφηκαν από κατοίκους του χωριού.
Ήταν δε, τέτοια η παραστατικότητα αυτής με τους πολυάριθμους θεατές να χειροκροτούν ιδιαίτερα ένθερμα τους συντελεστές της.
Παράλληλα δεν έλειψε και η συγκίνηση, αφού ανάμεσα τους ήταν και αρκετοί Σκεπαστινοί ή εν Θεσσαλονίκη απόδημοι τόσο του χωριού, όσο και γενικότερα "απόδημοι-επαχιώτες" οι οποίοι στα πρόσωπα της ιστορίας αντίκριζαν βιώματα ή διηγήσεις προγόνων τους.
Αναλυτικότερα στην παράσταση έπαιξαν οι Γεωργία Αθανασιάδου ως γιαγιά, Σάκης Δημητρίου ως Κωνσταντής, Χριστίνα Σκουλίδου ως Συρματένια, Ελένη Κωνσταντίνου ως Λενιώ, Γιώργος Μαλτσάκης ως Γιάννος, Δημήτρης Παρασκευάς ως Θανασός, Ευαγγελία Σαμαρά ως Ρόιδο, Ευαγγελία Κούκου ως Λαμπρινή, Γιάννης Κιουρτσίδης ως Θόδωρος, Ευδοκία Κούκου ως Γραμμάτα, Στυλιανός Αθανασιάδης ως Στέργιος, Χρύσα Αθανασιάδου ως μπάμπω Καλούδα, Δήμητρα Κινατζίδου ως Βαγγελιώ, Ευαγγελία Σταυρίδου ως Ματούλα, Γιώργος Ταλαγκόζης ως Γιώργης και Κωνσταντίνος Χατζηδήμος ως Τάσος.
Περισσότερες φωτογραφίες:



